ავტორი: მარიამ გიორგაძე ( ხალხის რჩეული )

“ამ მეჩეთის წინ გავჩერდი. მრავალი ზაფხული უბრალოდ ჩავუვლიდი, ახლა კი ვუყურებდი—მაღალ, თაღოვან შესასვლელს, უცხო წარწერებით მოჩუქურთმებულ ქვებს. ქრისტიანი ვარ, ჩემს სამყაროში ტაძრები სანთლის შუქით თბება, ხატები მოგონებებივით ინახავენ სიმშვიდეს. მაგრამ აქ, ამ მეჩეთის წინ, მივხვდი—სანთლის ალივით თბილი შეიძლება იყოს ლოცვაც, რომელიც უცხო ენაზე გამოითქმის, რომელსაც ეს კედლები ინახავს.
ეს მეჩეთი სიჩუმეში დარჩა. ვეღარავინ შედის. მაგრამ მისი კარიბჭე მაინც მეზობლისას ჰგავს—სახლს, რომლის ბინადრებიც დროში დაიკარგნენ, მაგრამ კვალი მაინც დატოვეს.
ამ სოფელში, სადაც მე ყოველ ზაფხულს ვბრუნდები, ეს მეჩეთი ერთ-ერთი მეზობლის სახლივითაა-მიტოვებული, მაგრამ მაინც ძველი დროის ნაწილი. იმ დროებისა,როდესაც სანთელსა და საკმეველს გულმხურვალედ უნთებდა ქრისტიანი ოდითგანვე უფალს,შემდეგ კი მეჩეთად წოდებული კვლავ ვერ იტევდა მლოცველს,სანთელ-საკმევლის გარეშე იმ დრომდე სანამ საბჭოთა წყობამ არ გადაავსო ხორბალ-ბზითა და სახვა სარჩო-საბადებლით. ბოლოს კი კარი გამოკეტა და ჩარაზა დღემდე,დატოვა წარსულის,დიდი წარსულის ანარეკლად.”