“რეპრესიების არქიტექტურა” წარმოადგენს შედარებით კვლევას იმ ქვეყნების გამოცდილებაზე, სადაც სამოქალაქო საზოგადოება ფუნქციონირებს მზარდი პოლიტიკური, სამართლებრივი და ინსტიტუციური წნეხის პირობებში.
კვლევა მოიცავს რუსეთის, ვენესუელას, ფილიპინების, ბელარუსისა და ყირგიზეთის მაგალითებს და აჩვენებს, როგორ ვითარდება ე.წ. „დემოკრატიული უკუსვლის“ პროცესები სხვადასხვა კონტექსტში. განსაკუთრებული ყურადღება ეთმობა ისეთ მექანიზმებს, როგორიცაა სამოქალაქო ორგანიზაციების სტიგმატიზაცია, მათი დელეგიტიმაცია, სამართლებრივი შეზღუდვები და ადმინისტრაციული ბარიერების გაზრდა.
ანგარიში ცხადყოფს, რომ მსგავსი პროცესები, როგორც წესი, იწყება ნარატივების შექმნით, რომლებიც სამოქალაქო სექტორს წარმოაჩენს „უცხო ინტერესების გამტარად“ ან „სახელმწიფოს წინააღმდეგ მოქმედ აქტორად“, რაც შემდგომში ამართლებს რეპრესიული პოლიტიკის განხორციელებას.
ანგარიში განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ქართული სამოქალაქო სექტორისთვის, რადგან იგი იძლევა შესაძლებლობას, სხვა ქვეყნების გამოცდილებაზე დაყრდნობით წინასწარ დაინახოს შესაძლო განვითარების სცენარები და გააძლიეროს საკუთარი ინსტიტუციური მედეგობა.
